- Η μαλακία του να μεγαλώνεις είναι ακριβώς αυτή: μεγαλώνουν και οι γονείς σου κι αρχίζουν να φθείρονται – όπως και η εικόνα που είχες γι’ αυτούς από μικρό παιδί: ότι, δηλαδή, είναι άτρωτοι.
- "παιδιατρική ογκολογία": δύο λέξεις που θα έπρεπε να είναι ασύμβατες μεταξύ τους :(
- Μετά από συζητήσεις με φίλους, έχω διαπιστώσει ότι λανθασμένα τόσα χρόνια θεωρούσα δεδομένη την αγάπη των γονιών προς τα παιδιά τους. Δεν είναι.
- Το πιο εκνευριστικό και ταυτόχρονα "αποσυντονιστικό" πράγμα είναι να ξέρεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για ν' αλλάξεις μια κατάσταση (που θα οδηγήσει τελικά στο θάνατο).
- Ζούμε όλοι με μια ψευδαίσθηση αθανασίας. Οι καπνιστές ζουν με δύο. (Πέρυσι το Φεβρουάριο πέθανε ο θείος μου, 6 μήνες αφού του διέγνωσαν καρκίνο του πνεύμονα. Δύο χρόνια νωρίτερα, ο γιατρός του τον είχε συμβουλέψει να κόψει το κάπνισμα - δεν το έκανε.)
Yosebu: Roseta Stone
πονάνε αυτά που γράφεις αλλά κακά τα ψέματα είναι τόσο αληθινά. Πόσο πολύ με πονάει να βλέπω τους δικού μου να γερνάνε :(
ΑπάντησηΔιαγραφήΕμένα και οι δύο έχουν κάνει χειρουργεία. Δε φαντάζεσαι (και σου εύχομαι να μην το ζήσεις ποτέ) το σοκ να τους βλέπεις σε κρεβάτι νοσοκομείου.
ΔιαγραφήΕγώ προσπαθώ να καταλάβω πώς βιώνουν οι ίδιοι το γεγονός ότι μεγαλώνουν.
Πάντως, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τους δείχνουμε ότι τους αγαπάμε. Όχι κατ' ανάγκη με λόγια, αλλά και με πράξεις. :)